Stosunek ze sztuką

Do malarstwa mam stosunek dziwny – od zawsze. Przez lata nie nauczyłem się sztuki podziwiania. I tak stawałem, a właściwie klęczałem metaforycznie od czasu do czasu przed jakimś dziełem, bo klęczenie było uznawane za jedyną właściwą reakcję w danym momencie. Sztywna ręka tłumu przypierała mnie do ziemi, by wraz z nim, z tłumem, podziwiać. Wolą zbiorową był podziw. Wolą zbiorową był zachwyt. Ja w zbiorze tym z wolą jego zbiorową stałem jak cep.

Sztuka musi zachwycać, musi być podziwiana lub – jak mówił Gombrowicz – „ludzie zmuszają się wzajemnie do tego, aby ich zachwycała”. I ja byłem zmuszany, zwłaszcza za młodu, w czasach szkolnych znać wszystkie synonimy słowa „niesamowity”, by wypełnić milczenie przymiotnikami przy wszystkich obrazach w muzeum. Ich brak był nieakceptowalny i obniżał ocenę z historii/polskiego/plastyki.

Malarstwo (i chyba sztuka w ogóle) ma dla mnie charakter arbitralny, przypadkowy. Ja muszę się wpatrzeć, żeby wypatrzeć, ja szukam w obrazach swoich „gigusiów”, które mnie do obrazu przyciągną. Ja tych „gigusiów” szukałem ostatnio w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i parę z nich wypatrzyłem, co niezmiernie mnie ucieszyło. Zwłaszcza że, kiedy tak tym obrazom przyglądałem się jak nagiej kobiecie, z boku wyglądałem jak profesjonalny zwiedzający. Jak człowiek kultury!

Chichotałem w sobie. Byłem w muzeum chochołem z całym symbolicznym inwentarzem chochołowatości. A potem robiłem zdjęcia iPhonem, uwieczniając wszelkie zalążki „gigusiowatości” na obrazach.